a nightmare

lahat ng tao, nananaginip. Pero kung sa tingin mo hindi ka nananaginip, ewan ko siguro ay alien ka, biro lang.. siguro may short term memory ka (hala, ano kayang koneksyon non?)

nais ko lang ikwento ang nangyari kaninang umaga, hindi ko talaga alam kung ano ang kahulugan ng panaginip ko, nagdadasal naman ako bago matulog, pero bakit nagkakaroon pa din ako ng nightmares? Siguro kailangan ko na ng Dream Chaser/Catcher ba tawag dun? kung anu man yon, epektib ba naman kaya?

anyway, eto nga ang panaginip ko (hindi to kumpleto sapagkat nakalimutan ko yung ibang parte.)

… nagaaway kami ng kapatid ko, hindi ko alam ang reason kung bakit, pero siya, brutal.. handang pumatay. Hinahabol niya daw ako, may dalang isang malaking gunting (yung kasing laki ng pang-gupit sa bermuda grass).  kaya ako dali-daling tumakbo sa kwarto ko upang mag-long ng pinto, pero mashado shang mabilis kumilos, naipasok niya ang kanyang kamay at ang gunting nasa kanang kamay ko na, sinusubukan kong isara ang pinto at ipitin ang kamay niya, kaso mashadong siyang malakas.

kaso, nasimulan na niyang gupitin ang kamay ko, habang ginagawa niya yun, ramdam na ramdam ko talaga ang sakit, hapdi, lahat..

tapos biglang nagjump yung story, namalayan ko nasa isa na kaming fast-food chain,  magkatabi kami ni mommy, yung kapatid ko, nasa isang mesa, kasama ang kanyang mga kaibigan.. May ginagawa siya, nagpaparinig. May balak daw na patayin ako. Natakot ako nun, at sinabi sa aking ina.

“Ma, wala ka bang gagawin manlang?” .. matapos ko sabihin yun, umiyak daw ako sa loob ng fastfood chain.

at natapos ang panaginip ko, nagising ako ng umiiyak, oo umiiyak talaga. Hindi ko alam kung bakit, pero tumakbo ako sa aking inay, upang yakapin siya.. Tinanong niya kung bakit ako umiiyak, at kinuwento ko ang aking panaginip. Habang sinasalaysay ko ang kwento patuloy pa din akong umiiyak.

At sinabi ng ina ko na, isa lang iyong panaginip, at kahit kailanman, hindi niya kami pababayaan, hindi yon mangyayari, hindi talaga!

sa mga oras na iyon, nakaramdam ako ng pagmamahal, nawala ang takot ko, pero patuloy pa din akong umiyak, biglang nagising ang kapatid ko sa pagkakahimbing ng tulog. At bigla niya akong niyakap matapos niya akong makitang umiiyak. Nang mga oras na yon, nawala na lahat ng takot ko, nawala lahat ng pangamba ko, wala na. Alam ko din naman na hindi yun magagawa ng kapatid ko. Naging masaya ako. Hindi na ako nag-alala.

Kami-kami rin lang naman kasi ang magtutulungan sa oras ng pangangailangan. Mahal ko sila, wala nang makakapalit sa kanila.

Oo, isa ngang malagim na bangungot iyon, isang bangungot na sobrang tumakot at bumagabag ng loob ko. Isang panaginip na iniyakan ko habang natutulog.

 sana hindi na maulit iyon, at lalong hindi mangyari yun. (alam ko namang hindi.)

at baka ito pa maging sanhi ngdownfall ko.